PL ENG

W 1909 roku dr Alfred Sznerr, działając z pełnomocnictwa francuskiej firmy L’Air Liquide, założył w Warszawie biuro sprzedaży importowanych z Francji gazów i aparatów do spawania i cięcia metali. Zapotrzebowanie na sprzęt i materiały do procesów spawalniczych okazało się tak duże, że zdecydowano się na uruchomienie produkcji gazów na miejscu. I tak w grudniu 1910 roku w Warszawie przy ul. Leszno ruszyła pierwsza na ziemiach polskich wytwórnia tlenu, azotu i sprężonego powietrza. Tę datę przyjmuje się jako narodziny „PERUNA”.

Równocześnie 17 grudnia 1910r. powstała w Petersburgu Spółka Akcyjna „PERUN”, która w 1913 roku zorganizowała zakład przy ul. Grochowskiej w Warszawie. W tym zakładzie znalazła siedzibę wytwórnia sprzętu i materiałów spawalniczych zorganizowana przez dr Alfreda Sznerra przez połączenie biura przedstawicielskiego L’Air Liquide i Spółki Akcyjnej „PERUN”. Oprócz wytwarzania gazów technicznych, w zakładzie rozpoczęto działalność produkcyjno-naprawczą.


Gmach PKO w Warszawie. Całkowicie spawana konstrukcja o wadze 700 ton została wykonana przez PERUN

Na czas I wojny światowej fabryka przerwała produkcję, by ją ponownie podjąć po zakończeniu działań wojennych, jako Francuskie Towarzystwo Akcyjne „PERUN”. Lata międzywojenne to szybki rozwój „PERUNA”. Wybudowano nowe budynki i rozpoczęto w nich produkcję sprzętu spawalniczego. Energiczna działalność owocowała przyłączeniem w końcu lat 20-stych Fabryki Gazów w Trzebini oraz zakładów w Poznaniu, Bydgoszczy, Lwowie, Dąbrówce Małej, Knurowie i Wełnowcu.

personel
Personel fabryki Perun w Warszawie w 1918 roku.

W 1930 roku uruchomiono fabrykę tlenu w Skarżysku Kamiennej oraz wytwórnię acetylenu w Bydgoszczy. W tym okresie „PERUN” dysponował dziewięcioma fabrykami, ośmioma biura sprzedaży i czternastoma składami tworząc własną sieć produkcyjną i dystrybucyjną na terenie całego kraju. W fabrykach powstawały warsztaty naprawcze metodami spawalniczymi oraz warsztaty spawalniczo-instruktażowe ze zwróceniem szczególnej uwagi na szkolenie spawaczy.

Główną siedzibą spółki był zespół przy ul. Grochowskiej w Warszawie. Zorganizowane tu biuro studiów prowadziło w szerokim zakresie propagowanie spawalnictwa, opracowywało publikacje teoretyczne oraz udzielało porad zainteresowanym. Profil produkcji zadziwiał swoim bogactwem. Oprócz reduktorów do gazów i palników do spawania i cięcia produkowano maszyny do cięcia automatyczne i półautomatyczne, wytwornice acetylenowe stałe i przenośne, kompresory i pompy do przetłaczania tlenu, stanowiska spawalnicze stałe i przenośne, elektrody, proszki i pasty do spawania, a nawet aparaturę gazową dla lecznictwa. Wszystkie te wyroby odznaczały się nowoczesnością i bardzo dobrą jakością. Świadectwem tego było przyznanie „PERUNOWI” w 1936 roku złotego medalu za całokształt produkcji na wystawie Przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego.

moscicki
Prezydent Rzeczypospolitej Prof. Ignacy Mościcki, przy stoisku PERUNA na wystawie przemysłu Metalowego i Elektrotechnicznego w Warszawie w 1936r.

Pracownicy „PERUNA” byli nauczycielami spawalnictwa, wydawali podręczniki, roczne „Kalendarze Spawalnicze”, miesięczniki „Spawanie i cięcie metali” oraz broszury propagujące nowe technologie.

„PERUN” wprowadzał także pionierskie technologie spawalnicze. Dowodem na to może być wykonanie w latach 1929-1930 pierwszej w Europie konstrukcji budowlanej spawanej o ciężarze 700 ton – gmachu PKO przy ulicy Świętokrzyskiej w Warszawie. Album tej konstrukcji wydany przez fabrykę spotkał się z dużym zainteresowaniem w całej Europie.

Z inicjatywy dr Sznerra w 1927 roku powstał Związek Polskiego Przemysłu Acetylenowego i Tlenowego przekształcony wkrótce w Stowarzyszenie dla Rozwoju Spawania i Cięcia Metali. Stowarzyszenie to weszło w skład stałej Komisji Międzynarodowej Acetylenu i Tlenu.

Z inicjatywy „PERUNA” wprowadzono spawalnictwo jako przedmiot w szkołach zawodowych, a w 1929 roku w Szkole Technicznej Wawelberga.

Tak więc z działalnością „PERUNA” i jego rozwojem wiąże się początek i rozwój spawalnictwa w Polsce.

Czas II wojny światowej charakteryzował się ograniczeniem produkcji i działalności. Pomimo tego odbywały się szkolenia spawaczy, kadry instruktorskiej, wydano podręcznik p.t. „Wyroby PERUNA”. Załoga starała się przetrwać czas okupacji, a największa uwaga była skupiona na przeciwdziałanie zniszczeniu zakładu przez okupanta.

Wraz z zakończeniem wojny nastąpił czas reorganizacji. Wszystkie filie i zakłady zamiejscowe uzyskały samodzielność.

W 1946 roku Zakład otrzymał nazwę „Warszawska Fabryka Gazów Technicznych i Sprzętu Spawalniczego”. Ponownie ruszyła produkcja reduktorów, palników, wytwornic acetylenowych, elektrod i proszków do spawania. Zapotrzebowanie na sprzęt spawalniczy systematycznie wzrastało. W oparciu o myśl techniczną „PERUNA” w 1955 roku uruchomiono produkcję niektórych zespołów i części palników we Wronkach k. Poznania. Dziś jest to samodzielny zakład „POMET-2”, który daje na rynek bogatą ofertę sprzętu spawalniczego m.in. palniki i reduktory, wyposażenie do spawania elektrycznego.

W 1956 Roku „PERUN” skończył budowę nowej wytwórni gazów technicznych, która została wydzielona jako samodzielna jednostka gospodarcza, natomiast sam jako zakład przekształcił się i został przemianowany na WARSZAWSKĄ FABRYKĘ SPRZĘTU SPAWALNICZEGO „PERUN”. Od tego czasu zajął się produkcją podstawowego sprzętu spawalniczego i armatury do gazów technicznych.

W 1957 roku WFSS „PERUN” przyjmuje specjalistyczny program rozwoju produkcji uwzględniający szybko narastające potrzeby podstawowych gałęzi gospodarki narodowej jak: przemysł maszynowy, hutniczy, górniczy, budownictwo i rolnictwo. Dla realizacji tego programu zostało rozbudowane biuro konstrukcyjne oraz biuro technologiczne. Szybki rozwój spawalnictwa jako nauki wymagał bieżącego wprowadzania zmian do produkowanych wyrobów lub opracowywania nowych uwzględniających najnowsze osiągnięcia konstrukcyjne i technologiczne. Dlatego też w latach 1964-1970 Fabryka nawiązała programową współpracę z Instytutem Spawalnictwa w Gliwicach. Powstały opracowania przecinarek automatycznych sterowanych magnetycznie i fotoelektrycznie. W tym okresie produkcja wytwornic acetylenowych zostaje przeniesiona do „CESPY” w Cieszynie.

Lata 1970-1980 to dalszy rozwój własnych opracowań konstrukcyjnych i technologicznych. Reduktory i palniki przechodzą gruntowną modernizację. Dalsza rozbudowa Biura Konstrukcyjnego z Pracowniami: Mechaniczną i Elektroniczną oraz Prototypowni pozwoliła na opracowanie własnych konstrukcji przecinarek automatycznych małogabarytowych. W wyniku współpracy z Instytutem Spawalnictwa powstały przecinarki wielkogabarytowe ze sterowaniem numerycznym CNC. Ostatnie lata to proces prywatyzacji, który zostaje zakończony w maju 2003r. Perun pozostaje polskim producentem sprzętu spawalniczego. W 2005r. uzyskuje certyfikat jakości ISO 9001:2000.

Rok 2010 był rokiem wyjątkowym dla naszej fabryki 17 grudnia minęło 100 lat działalności Spółki PERUN, której historia nierozłącznie wiąże się z historią polskiego spawalnictwa. PERUN jest jednym z niewielu zakładów, gdzie przez tak długi okres czasu utrzymany został podstawowy profil produkcji jakim jest spawalnictwo gazowe i stały postęp techniczny jaki zawsze cechował fabrykę i owocował coraz wydajniejszymi i nowocześniejszymi konstrukcjami.